De arrestatiegolf van eind maart bracht uiteindelijk 11 personen achter de tralies; Joseba Lerin Sanchez, Carlos Herrador, Inigo Orue, Itziar Aguirre, Julian Larranaga, Arkaitz Agote, Lorea Irigoien, Endika Zinkunegi, Jon Iurrebaso, Kepa Suarez, Unai Lamariano, Joseba Gonzalez Pavon en Sergio Lezkano. De laatste is op de beruchte Guardia Civil kazerne Intxaurrondo gedurende de incommunicado-detentie (totale isolatie voor enkele dagen) gefolterd door stokslagen in zijn gezicht, enkele malen met verstikking bedreigd door de beruchte plastic zak over zijn hoofd te houden en uiteindelijk tot tweemaal toe verkracht met een stok. Zijn boeien kregen ze niet af en moesten doorgezaagd worden, waardoor hij open wonden opliep. Anderen werden op het hoofd en de testikels geslagen, naakt betast, gedwongen om 24 te blijven staan, gedreigd dat hun familie aangepakt zou worden, gedwongen uitputtende lichamelijke oefeningen te doen, eigen braaksel op te likken en elektroden getoond (zonder dat deze gebruikt werden).

Het voor het eenzijdig in leven houden van het vredesproces is de deelname van het electoraat van de verboden partij Batasuna cruciaal; naast dat het een van de voorwaarden/beloftes was die de PSOE deed alvorens ETA op 22 maart 2006 haar wapens neerlegde, wat voor hoop is nog op een definitief einde van ETA-geweld als de kiezers van het links-nationalisme van het democratisch proces worden uitgesloten? Daarom schreef Marije Fullaondo, voormalig lijsttrekster van Herritarren Zerrenda voor de Europese verkiezingen in 2004 (deze partij werd ook door een verbod getroffen), op 27 maart de nieuwe partij Abertzale Sozialisten Batasuna (ASB) bij de kiesraad in. De partij zal een zeer kort leven beschoren zijn, want enkel het woord Batasuna in de naam is waarschijnlijk al voldoende voor een verbod. In de statuten wordt geweld niet veroordeeld (altijd een heet hangijzer in dit soort gevallen), maar in geen enkel statuut van welke partij dan ook staat iets dergelijks. Batasuna roept begin april op om binnen 3 weken handtekeningen te gaan verzamelen en in elke gemeente kieslijsten te gaan samenstellen om op die manier deel te nemen aan de raadsverkiezingen. Voor gemeenten met minder dan 5000 inwoners zijn 50 handtekeningen nodig, voor gemeenten met een inwonertal tussen de 150.000 en 300.000 inwoners zijn 3000 handtekeningen nodig enz.

De Europese Vereniging van Democratische Advocaten (AED) protesteert tegen het bestaan van een lijst met daarop 15.000 Basken die niet actief aan verkiezingen mogen deelnemen. Dit zijn mensen die geen veroordeling achter de rug hebben, maar enkel op de lijst terecht zijn gekomen vanwege contact met politieke gevangenen, eerder op een kieslijst hebben gestaan die verboden werd of op een politieke manifestatie van links-nationalistische snit werden gezien. De Baskische advocatenvereniging Eskubideak klaagt dat het onmogelijk is informatie over aan de hand van welke criteria en door wie de lijst is opgesteld.

Begin april publiceert de linkse Baskische krant Gara een lang interview met ETA. De gewapende groep geeft opnieuw, in haar tweede openbare verklaring na diegene waarin ze in januari de aanslag (2 doden) in Madrid van december 2006 opeisten, benadrukken ze opnieuw dat ze zich nog steeds gebonden voelen aan de wapenstilstand en de afspraken die daarbij hoorden, die inging op 22 maart 2006. Voorwaarde is wel dat de aanvallen op de Baskische onafhankelijkheidsbeweging stoppen. ETA zegt dan bereid te zijn tot een stevige stap in de verantwoordelijk naar een geweldsvrij scenario.
Als grootste probleem in Baskenland ziet ETA het gebrek aan verantwoordelijkheid van de huidige bestuurders en de projecten die in Baskenland worden doorgevoerd zonder rekening te houden met de publieke opinie en haar protesten. ETA noemt de aanleg van snelwegen en het TGV-traject in Noord-Baskenland (Frankrijk) en het doordrukken van projecten als het Itoiz-stuwmeer en de Boroa-electriciteitscentrale. Ook verwijt ETA de Baskische machthebbers niets te doen tegen de teloorgang van de Baskische taal. En klaagt ze de omstandigheden waarin arbeiders hun werk moeten doen aan; bijna dagelijks vinden er (soms dodelijke) ongelukken plaats op de werkvloer en de regering luistert niet naar de vakbonden. ETA stelt opnieuw dat de 7 Baskische provincies geen zeggenschap hebben om hun eigen toekomst in te richten.
Over het vredesproces zegt ETA dat het vastzit, en dat de machthebbers in Baskenland geen trek hebben in verandering en stellen dat het vredesproces enkel over vrede en het verdwijnen van ETA zou gaan. Lees hier het hele interview in het Engels.