Een brief van een Baskische politieke gevangene uit de bajes Jaén II, op 800 kilometer van Baskenland, over de omstandigheden: 'Elke dag worden wij gedurende 4 uren gelucht in 2 beurten. (¿) De cellen zijn 4 bij 2 meter en helemaal van cement, met wasbak en stenen klerenkast. Er moet in de cellen gegeten worden. Eénmaal per week mogen wij slechts 2 brieven schrijven, die een maand later aankomen. Ook mogen we per week 5 minuten bellen. De bezoeken duren 40 minuten in een ruimte waar we elkaar heel moeilijk kunnen verstaan en alle gesprekken worden opgenomen. We mogen niet naar de sportzaal of andere activiteiten doen. Daarnaast worden we voor allerlei kleine dingen gestraft.'

Er waren nog nooit zoveel Baskische politieke gevangenen als nu, zelfs niet onder de dictatuur onder Franco; 719, zo maakte de gevangenenhulpgroep Etxerat op 4 maart bekend. Vorig jaar was een zwaar jaar voor de gevangenen, als ook voor de familieleden. Er waren maar liefst 47 ongelukken, waarbij 1 familielid omkwam en 126 gewond raakten. Door de enorme afstanden die ze moeten rijden (gemiddeld 1400 kilometer heen en weer), de slechte wegen, het gevaarlijke verkeer, de haast en concentratieverlies zijn er immer veel ongelukken. Ook kost het families gemiddeld 1.600 euro per maand.

Op 14 maart, een jaar nadat de PSOE in Spanje de macht overnam van de Partido Popular, gaan 700 Baskische politieke gevangenen in hongerstaking voor hun rechten als individu en voor een status als politieke gevangene. Op de protesten tot nu toe hebben de Franse en Spaanse gevangenisautoriteiten slechts met strafmaatregelen gereageerd, zo laten de gevangenen in een verklaring van het EPPK, hun comite, weten. Het EPPK roept om op de verspreiding van de gevangenen te stoppen, de Baskische gevangenen in gevangenissen in Baskenland vast te houden en hen te laten deelnemen aan het politieke proces in hun land.

Het 'conflict resolution comittee', dat werd opgezet door het National Debate Forum, heeft op 1 februari een internationale groep gepresenteerd, die het proces moet gaan 'bewaken'. Het gaat om Sjurdur Skaale, een ex-parlementslid van de Faroer- eilanden, Verena Graf, een Zwitserse mensenrechtenexpert, Alec Reid, de Iers priester die een bemiddelende rol speelde in het Ierse conflict, de Catalanen Aureli Argemi en Monica Sabata van het Centrum voor Etnische Minderheden en Naties en de voormalig staatssecretaris van Idaho, VS, Pete Cenarrusa.

In Bilbao demonstreren op 13 februari duizenden mensen tegen de Europese grondwet.

Het platform 18/98+, dat de aangeklaagden in de 'zaak 18/98' tegen de Baskische onafhankelijkheidsbeweging ondersteunt houdt op 19 februari met 2000 mensen een manifestatie in Donostia. In de 'zaak 18/98' worden zo'n 220 mensen, die zich op allerlei manieren inzetten voor onafhankelijkheid van Baskenland, allemaal in verband gebracht met ETA. Het platform 18/98+ maakt zich sterk voor de verdediging van politieke en burgerrechten van de aangeklaagden, maar ook van iedereen die hetzelfde gaat overkomen. In de 'zaak 18/98' is onwettig gedetineerd, met bewijslast geknoeid, zijn mensen gemarteld, in isolatie geplaatst en mishandeld en om politieke redenen opgesloten. Nog niemand is veroordeeld, hoewel de zaken soms al vanaf 1998 lopen.

Bij het referendum over de Europese grondwet bleven in Baskenland liefst 60% van de kiesgerechtigden thuis; 24.6% stemde voor, 12.7% tegen.

Op 26 februari demonstreren tienduizenden mensen in Bilbao op oproep van het platform 18/98+ onder het motto 'Eskubide zibil eta politikoen alde', voor burgerlijke en politieke rechten. Ondanks dat het moeilijk in te schatten was, was het waarschijnlijk één van de grootste demonstraties in Baskenland ooit.

Op 30 januari moesten 33 Basken die ooit lid waren of nog zijn van de links politieke formaties Herri Batasuna, Euskal Herritarrok of Batasuna zich in Madrid bij onderzoeksrechter Baltasar Garzon melden om te horen dat ze beschuldigd werden van 'intergratie in een gewapende bende'. Ze ontkenden allen enige band met ETA en verklaarden 'Wij zijn vanuit Euskal Herria naar het Hooggerechtshof gekomen om onszelf schuldig te verklaren aan 1 enkel delict: het verdedigen van het recht op zelfbeschikking van het Baskische volk'. Wegens gezondheidsredenen waren Jon Idigoras en Karlos Rodriguez afwezig; zij moesten getuigen in het Hooggerechtshof in Bilbao. Gotzon Kortazar zat al gevangen, in Osny, Frankrijk.

In Parijs wordt op 2 februari het Europees Aanhoudingsbevel tegen Jean-Francois Lefort, de woordvoerder van de Baskische solidariteitsgroep met politieke gevangenen Askatasuna (volgens de Spaanse justitie een 'criminele organisatie') afgewezen. Waarschijnlijk omdat de 'misdaden' van Lefort op Frans grondgebied zijn begaan. Lefort zit nog steeds vast in La Santé. Er was 12 jaar geëist tegen Lefort, ook al omdat Askatasuna op de 'EU-terreurlijst' staat.

Op maandag 7 februari begint in Madrid het monsterproces tegen de linkse Baskische jongerenorganisaties Jarrai-Haika- SEGI, waarin tegen 42 jongeren bij elkaar 654 jaar gevangenisstraf wordt geëist. Het proces moet in sneltempo worden afgeraffeld want in maart verloopt de 4-jaren termijn van voorarrest voor 6 jongeren. Negentien anderen zitten al 3 jaar in voorarrest. Tien jongeren hebben besloten, gezien de te verwachten straffen van tussen de 10 en 112 jaar, onder te duiken. De verdediging heeft door het tempo nauwelijks tijd om gefundeerd in te gaan op de stapels beschuldigingen die de openbaar aanklager heeft neergelegd. Absurd is het gegeven dat SEGI in het Franse deel van Baskenland nog altijd legaal opereert, dat Frankrijk de uitlevering van 3 leden van SEGI aan Spanje heeft geweigerd en dat de Spaanse overheid geen enkel bewijs kan leveren voor hun beschuldiging dat SEGI een onderdeel van ETA zou zijn. Kafka-esk is de situatie van Asier Tapia, die als het aan de Spaanse justitie ligt, voor 112 jaar gaat worden opgesloten. Hij had in maart 2001 op een persconferentie de arrestatie van 15 vermeende Haika-leden veroordeeld en opgeroepen om op de repressie te reageren. De Spaanse justitie heeft daarvan 'aanstichting tot gewelddadige actie' gemaakt en hem 22 acties met 'terroristische schade' in de schoenen geschoven. Als klap op de vuurpijl eist de Asociacion de Victimas del Terrorisme (AVT), een mantelorganisatie van de Partido Popular, die eind januari nog demonstreerden met leuzen als 'Een verenigd Spanje kan nooit verslagen worden' en 'We zullen Spanje blijven volgen tot de dood', enfin, deze organisatie dus, 336 jaar extra voor de jongeren vanwege een 'daad van genocide' tegen 'iedereen die niet voldeed aan de nationaal-terroristische dictaten van Baskenland'. De advocaten van de jongeren klagen de gang van zaken aan bij de Baskische commissie voor mensenrechten, bij de Baskische minister van justitie, natuurlijk gaan ze in beroep bij het Hof zelf en ze hebben ook een beroep ingesteld bij de vereniging van Europese advocaten. Het proces gaat de hele week door en staat bol van onregelmatigheden, tot aan de tolk aan toe, die voortdurend verkeerd uit het Baskisch vertaald. Op 20 februari roept openbaar aanklager Enrique Molina dan wat getuigen op die zijn zaak moeten onderbouwen; zo had Imanol Iparragirre in 1995 tegen de Guardia Civil verklaard van zowel KAS als Jarrai lid te zijn geweest, daarmee Molina's these van Jarrai's gehoorzaamheid aan KAS onderbouwend. Ipparragirre echter verklaarde dat zijn getuigenis toentertijd onder folter van de Guardia Civil tot stand was gekomen en klaagde uitgebreid die praktijken aan bij de huidige rechter. Op 5 maart moeten dan Olatz Dañobeitia, Olatz Karro, Garazi Biteri, Ugaitz Elizaran, Igor Ortega en Garikoitz Etxeberria worden vrijgelaten omdat hun 4 jaar voorarrest erop zit. Het beroep van de openbaar aanklager die ze nog 126 dagen extra binnen wil houden, omdat de verdediging bewust vertraagd zou hebben, wordt afgewezen. De 6 moeten zich elke dag bij het politiebureau in hun woonplaats melden en mogen Spanje niet uit reizen.

Ondanks dat er vorig jaar minder Baskische burgers werden gearresteerd door Baskische, Spaanse en Franse politiediensten dan het jaar daarvoor, zijn er toch meer klachten over marteling ingediend. In 2003 werden er 210 Basken in de beruchte 'incommunicado-detentie' geplaatst, in 2004 dus 138. Zes van hen werden door de Ertzaintza in isolatie geplaatst, 46 door de Spaanse politie, 24 door de Guardia Civil, 58 door de Franse politie en 4 door de Belgische. Deze cijfers meldt de Baskische antifoltergroep TAT op 7 februari op een persconferentie en klaagt tegelijkertijd de tijd aan die verstrijkt tussen het indienen van een klacht en de behandeling daarvan, soms duurt het jaren. In totaal werden 57 klachten over marteling ingediend, verdeeld over de Spaanse politie (35) en de Guardia Civil (22).

Op 9 februari worden er in de Baskische Autonome Gemeenschap en Cadiz en Valencia 14 mensen door 200 leden van de Spaanse politie gearresteerd, op bevel van de Spaanse onderzoeksrechter Baltasar Garzon. In Azpeitia in de provincie Gipuzkoa probeerde de politie nog iemand te arresteren, maar die wist te ontkomen. De 14 werden door de Spaanse minister van Binnenlandse Zaken Jose Antonio Alonso beschuldigd van 'het recruteren van mensen voor ETA'. De namen van de gearresteerden zouden afkomstig zijn uit documenten die ooit bij de arrestatie op 19 december 2002 van Ibon Fernandez-Iradi in Baiona zouden zijn gevonden. Op basis van deze papieren zijn inmiddels 110 personen opgepakt, waarvan er 39 weer vrijkwamen. Van deze 14 werden er 3 vrijgelaten, 1 moest een borgtocht van 25.000 euro betalen en 10 werden verder in de gevangenis opgesloten. Op 12 februari wordt dan ook nog Angel Alkalde, voormalig parlementslid van Herri Batasuna, op de trappen van het Hooggerechtshof in Madrid opgepakt, waar hij zich vrijwillig ging melden toen hij hoorde dat hij als 'ronselaar voor ETA' werd genoemd. Garzon sloot hem op in Soto del Real in Madrid op beschuldiging van 'collaboratie'. In Getxo wordt Antonio Orbegozo-Linares opgepakt. Tegen Kizkitza Gil de San Vicente wordt een opsporingsbevel uitgevaardigd.

Op bevel van de Franse onderzoeksrechter Le Vert werden op 11 februari twee Benedictijnse monniken, Juan Joxe Agirre (75) en Marcel Etxandi (70) gearresteerd in Lazkao (Gipuzkoa) en in Belloc in de Frans-Baskische provincie Lapurdi. De Guardia Civil en de Franse politie doorzochten de archieven van de 2 en beschuldigden hen van 'banden met ETA'. De huiszoekingen hielden verband met een brief die de Franse politie had gevonden in het huis van de in oktober 2004 gearresteerde Mikel Albisu, de zogenaamde leider van ETA. Agirre zei nadat hij aan het eind van de dag weer was vrijgelaten, dat de politie kopieën van het ETA-blad Zutabe had gevonden, maar ja, ze archiveren dan ook alles over Baskenland. Een kopie van het verslag van de politie-actie kreeg Agirre echter niet. Etxandi werd na 2 dagen op het politiebureau van Baiona weer vrijgelaten. Enkele dagen later protesteren mensen uit de cultuurwereld tegen de arrestatie van Etxandi, onder andere door middel van een open brief naar de Franse regering en ook Abertzaleen Batasuna en de Baskische solidariteitspartij EA komen met een verklaring, waarin ze wijzen op de eerste inval in de abdij, in 1943 door de Gestapo.

In Madrid start op 14 februari het proces tegen 11 Baskische jongeren die ervan beschuldigd worden in januari 2000 brandbommen te hebben gegooid tegen de kazerne van de Guardia Civil in Galdako. Tegen elk van hen wordt 18 jaar geëist vanwege brandstichting, 4 jaar voor het toebrengen van verwondingen en een schadevergoeding van 45.060 euro.

In Valencia worden op 17 februari Mikel Orbegozo en Sara Majarenas gearresteerd en er worden bij hen explosieven, wapens en documenten in beslaggenomen. Volgens de politie stonden zij op het punt een aanslag uit te voeren.

Op 22 februari wordt in Andoain in de provincie Gipuzkoa het caravan-bedrijf Itsasmendi Autokarabanak door tientallen agenten van de Spaanse politie doorzocht. De huiszoeking gebeurde in het kader van een onderzoek naar de geldbronnen van het Pro-Amnistia comite, dat in 2001 door onderzoeksrechter Baltasar Garzon verboden werd verklaard. Enkele leden zitten nog steeds in de gevangenis, wachtend op een proces.

Onderzoeksrechter Garzon roept de voormalige Sozialista Abertzaleak-leden Joseba Permach en Joseba Alvarez op om te getuigen in de 'zaak-Batasuna'. Hij kan dit nu doen omdat het Baskische parlement in verband met de komende verkiezingen is ontbonden. Hij zou ook Arnaldo Otegi en Jon Salaberria willen oproepen, maar deze 2 zijn lid van de permanente commissie van het parlement en dus vroeg Garzon het Baskische Hooggerechtshof op om hen te verhoren. Het was voorlopig de laatste werkdag van Garzon, die nu 9 maanden vrij neemt om lezingen te geven in New York en Engels te studeren. Permach en Alvarez worden door Garzon beschuldigd 'ETA- lid' te zijn, ook tegen Josu Urritikoetxea, tegen wie Garzon nog een Europees Aanhoudingsbevel en een internationaal arrestatiebevel uitvaardigde.

Op 3 maart wordt in Gasteiz door honderden mensen de bloedige gebeurtenissen van 3 maart 1976 herdacht; de Spaanse politie viel 5000 stakers, die zich in de San Fransisco-kerk hadden verzameld, aan en doodde 5 van hen; Pedro Maria Martinez-Ocio, Fransisco Aznar, Romualdo Barroso, Bienvienido Perea en Jose Garcia-Castillo. Nog immer wordt dit verhaal verzwegen en is er nog geen gerechtigheid, aldus de nabestaanden. Zo zit de hoofdverantwoordelijke, toenmalige minister van Binnenlandse Zaken en PP-oprichter Manuel Fraga, nog steeds als gouverneur van Galicië stevig in het zadel.

Arnaldo Otegi moet zich op 10 maart bij het Baskische Hooggerechtshof verantwoorden voor een uitspraak waarin hij de Spaanse koning Juan Carlos 'hoofd van alle beulen' heeft genoemd. Otegi zei dit op een persconferentie vlak na de sluiting van het Baskischtalige dagblad Egunkaria in 2002, toen duidelijk werd dat de 10 arrestanten gemarteld waren. De openbaar aanklager eist 15 maanden tegen Otegi.

ETA eiste vorige maand de verantwoording voor 23 aanslagen die zij tussen 15 september en 23 december 2004 uitvoerde, maar klaagde ook over 'valse berichten' die in haar naam via de telefoon werden doorgegeven. Zo zei ETA niets te maken te hebben met de bommelding in het stadion van Real Madrid tijdens de wedstrijd tegen Real Sociedad. Zoals wij ook per abuis hadden gemeld.

De Franse krant Le Figaro beweert in januari dat ETA in Frankrijk over 150 tot 200 zogenaamde 'liberados' beschikt, mensen die als ETA-lid bekend staan bij de politie. Eind januari meldt Europe Press dat ETA zoekt naar buitenlandse tussenpersonen om tot onderhandelen te komen. Mensen als Nelson Mandela, Mario Soares (ex-president van Portugal) en Fransesco Cossiga (ex-president van Italië) worden ondermeer genoemd.

In het nieuwe boek van de Spaanse onderzoeksrechter Baltasar Garzon 'Een wereld zonder schrik' schrijft de 'superrechter' dat de 2 ETA-leden die vlak voor kerstmis 2003 een sporttas met explosieven op de trein zette, 'die tot ontploffing wilden brengen als de trein buiten dienst zou zijn', dus als er geen passagiers meer inzaten. De 2, Gorka Loran en Garikoitz Arruarte, hoorden in november vorig jaar 2.788 jaar gevangenisstraf tegen zich geeist, op beschuldiging van 184 pogingen tot aanslag, vanwege de 180 passagiers en 4 bedienden die op de trein zaten. Ook schrijft Garzon dat het onzeker was dat ETA met die bestelwagen die in Cuenca werd onderschept na pech onderweg, een slachtpartij wilde aanrichten. Garzon twijfelt omdat dit alles gestoeld zou zijn op de bekentenis van 1 persoon na 'ondervragingen' op het politie-bureau.

Op 9 februari gaat vlakbij het conferentie centrum in Madrid een autobom af, waardoor 43 mensen lichtgewond raken door rondvliegend glas. Een half uur vantevoren had iemand namens ETA de Baskische krant GARA gewaarschuwd voor de bom en doorgegeven wanneer die af zou gaan. De bom ging enkele uren voordat de Spaanse koning Juan Carlos en de Mexicaanse president Fox een tentoonstelling zouden openen, af.

Tussen 10 en 18 februari krijgen diverse ambassades van EU- landen in Madrid en luchtvaartmaatschappij KLM een brief van ETA waarin wordt gewaarschuwd voor aanslagen op toeristische doelen.

Op 27 februari ontploft een kleine ETA-bom na een waarschuwing in de tuin van een vakantiehuis van werknemers van de BBVA-bank in Alicante. Niemand raakt gewond.

Natuurlijk was er begin februari wat persaandacht voor Baskenland, of eigenlijk vooral voor het 'plan-Ibarretxe'. Waar NRC-correspondent Steven Adolf het plan vorige maand met militaire taal afserveerde, had hij in het artikel van 2/2 2005 met de titel 'Basken lopen blauwtje in Madrid' toch wat meer moeite met het afschieten van Ibarretxe, nu hij kennis had genomen van de toespraak voor het Spaanse parlement. En wie het staatje met de 'hoofdpunten' van het plan leest, zal denken; wat is er eigenlijk mis met dit plan? De Trouw-correspondent Paul Kleis- Jager gebruikt weer eens de bekende tegenstelling; de Basken houden zich niet aan de spelregels door een referendum uit te roepen, maar als ze zich wel aan de regels houden door bijvoorbeeld niet de fractie van Batasuna uit het Baskisch parlement te verwijderen dan is het ook weer niet goed. Kortom, 'de Basken' doen alles fout zolang ze niet Madrids (en Jagers) agenda volgen. Flauw. Oja, ook tegen de regels was dat Ibarretxe zijn toespraak begon in het Baskisch. Het AD vond dat juist 'stijl'. En ook grote verschillen tussen de 'sfeer' in NRC en Trouw; bij de eerste was de sfeer gespannen, maar werd niet onderbroken door boegeroep of anderszins, bij Trouw was het een 'uiterst vijandige sfeer'. Waren ze uberhaupt wel aanwezig of typten ze wat Spaanse kranten over?

De discussie over de bewaking van de Nederlandse politici Wilders en Hirsi Ali leidt tot wat artikelen over hoe dat in andere landen gaat. Ook Spanje en Baskenland dus; hier worden zo' n 5200 mensen dag en nacht bewaakt, wat vele miljoenen per jaar kost. Die kosten worden gedeeld door de Spaanse en Baskische regering. Een ander voorbeeld van hoe de situatie in Nederland wordt vergeleken met Spanje en Baskenland is de discussie over 'apologie'. In Trouw van 12 februari schrijft Paul Kleis-Jager dat er niet veel 'ETA-apologeten' worden veroordeeld en dat verklaart ie vanwege angst en de mogelijke 'slachtofferrol' van de aangeklaagde. Volgens Jager is echter Jon Salaberria, parlementslid voor Sozialista Abertzaleak (de Batasuna-fractie), tot 1 jaar veroordeeld wegens de uitspraak dat ETA 'opkomt voor de verdediging van de legitieme rechten van dit volk'. Hier klopt echter geen hout van; Jon Salaberria werd ontheven van die straf omdat ie parlementaire onschendbaarheid geniet en deze uitspraak in een politiek debat was gedaan. Mis dus. Gelukkig voor Kleis-Jager kan hij zijn artikel besluiten met de zin dat 'Garzon nu genoeg aanwijzingen heeft om te bewijzen dat Salaberria volledig deel uitmaakt van ETA'! Kennelijk heeft Jager nog nooit gehoord van het zwakste punt van Garzon; bewijslast...

Op 1 februari presenteert de Baskische president Ibarretxe zijn plan om te komen tot een 'vrije associatie' met Spanje in het Spaanse parlement. Hij verdedigde in een half uur het recht van de Basken om zelf over hun toekomst te beslissen; 'Over onze toekomst wordt beslist door hen die wonen en werken in Baskenland en niet in de vergaderingen van Zapatero en Rajoy (de PP-voorzitter, BIC).' Zoals verwacht stemden 164 leden van de PSOE, 148 van de PP, 3 van de communistische IU, 3 van de Coalitie van de Canarische Eilanden en 1 regionalist uit Aragon (in totaal 313 afgevaardigden) tegen het plan, 29 voor en 2 van de Catalaanse Groenen onthielden zich. De 29 voor stemmers waren: 10 van de Catalaanse CiU, 8 van de linkse Republikeinen ERC uit Catalonia, de 7 leden van de EAJ-PNV natuurlijk, 2 van het Bloque Nacionalista uit Galicië, 1 van de Baskische solidariteitspartij EA en 1 van de coalitie Naffaroa Bai. De opvallende speech van Ibarretxe hebben wij vertaald en afgedrukt in onze nieuwsbrief Euskal Herria Nieuwsbrief nr 18, die in februari uitkwam.

Als reactie op de afwijzing van het 'plan-Ibarretxe' door het Spaanse parlement roept de Baskische regering vervroegde parlementsverkiezingen voor 17 april uit. Ibarretxe doet een oproep aan de Spaanse regering om 'alle politieke opties' toe te laten in die verkiezingen, daarmee doelend op de verboden partij Batasuna. Batasuna roept op haar beurt op dat Ibarretxe geen verkiezingen moet uitschrijven zolang hun deelname niet gegarandeerd is, want 'dat zou een serieus obstakel in het vredesproces zijn', maar dat gaat hem te ver.

De reactie van de Spaanse minister van justitie Lopez-Aguilar en de Spaanse openbaar aanklager Candido Conde-Pumpido laat welgeteld 1 dag op zich wachten; Batasuna zal niet meedoen, onder wat voor naam dan ook. Aguilar voegde daar nog aan toe dat Batasuna 'niet legaal zal zijn omdat het weigert geweld te veroordelen' (¿) 'Batasuna werd verboden mee te doen met de gemeenteraadsverkiezingen, met de algemene verkiezingen, met de Europese verkiezingen en ook met deze verkiezingen zullen ze geweigerd worden, zodat ze uiteindelijk van het politieke toneel zullen verdwijnen.'

Op 15 februari kondigt Batasuna aan met eigen lijsten aan de verkiezingen te gaan deelnemen en hun vredesvoorstel wat zij 14 november vorig jaar deden, als uitgangspunt te nemen. Op diezelfde dag lekt in het dagblad El Pais uit dat de Guardia Civil samen met de Spaanse geheime dienst CNI in het geheim een lijst van 1500 personen samenstelde die zeker niet mogen deelnemen aan verkiezingen. Deze personen zijn nooit in aanraking gekomen met justitie, stonden nooit op lijsten van Batasuna, organiseerden nooit manifestaties voor Baskische politieke gevangenen, maar vertonen enkel de 'symptonen' van een mogelijke toekomstige kandidaat van een 'Batasuna-lijst'. De lijsten die door onder andere Arnoldo Otegi aangevoerd gaan worden, zijn in de optiek van de geheime dienst een 'afleidingsmanoeuvre', omdat het te gemakkelijk is die te verbieden. Daarnaast circuleert er een lange lijst met mensen die op de eerder verboden lijsten die tijdens de gemeenteraadsverkiezingen (254 lokale lijsten), landelijke verkiezingen en Europese verkiezingen mee wilden doen. Reactie van Zapatero; de 'Wet op de politieke partijen' zal worden toegepast om te verhinderen dat Batasuna aan verkiezingen zal kunnen meedoen.

Er wordt op 26 februari een platform opgericht, Aukera Guztiak, dat ervoor moet gaan zorgen dat iedere burger in Araba, Gipuzkoa en Bizkaia de mogelijkheid heeft de keuze te maken die zij wil bij de komende verkiezingen. De opstellers, vanuit een brede laag uit de Baskische cultuurwereld, zeggen niemand te willen vervangen en ook geen politiek manifest te willen uitgeven. Zij willen slechts het recht van alle politieke ideeën om deel te nemen aan verkiezingen verdedigen. Om een kiesvereniging op te richten hebben ze 20.000 handtekeningen opgehaald. Inmiddels hebben ze een lijst met 75 kandidaten gepresenteerd. De Spaanse openbaar aanklager Pumpido zegt 'zeker te weten' dat Aukera Guztiak een 'front van Batasuna' is en dat-ie ze strafrechterlijk gaat aanpakken.