-
José Maria Aznar en zijn PP-regering komt onder steeds
zwaardere druk te staan vanwege de onvoorwaardelijke steun
aan de oorlog in Irak. Inmiddels zijn er al meer dan 100 acties
en verstoringen geweest bij bijeenkomsten waar leden van de
PP-regering kwamen spreken. Demonstranten bekogelden hen
met eieren, bloempotten en verf. Aznar beschuldigt de oppositie
ervan demonstranten op te hitsen tegen zijn partij door mee te
lopen in vredesdemonstraties. De Baskische regeringschef Juan
Jose Ibarretxe schreef in een brief aan VN-secretaris Kofi
Annan dat de Basken zich niet vertegenwoordigd voelen door
Aznar en zijn oorlogskliek. Aznars dagen lijken geteld als de
Spaanse vakbonden gaan oproepen voor een algemene totale
staking. In Naffaroa is de zusterpartij van de PP ook tegen de
oorlog gaan demonstreren en is de PP haar meerderheid al
kwijt. Ook lijkt de vroegere Aznar-fan Baltasar Garzon Aznar
nu voor het Internationaal Gerechtshof te willen dagen.
-
In Maule, Noord-Baskenland, wordt de 50-jarige José
Domingo Aizpurua door de Franse politie opgepakt. Aizpurua
werd al in 1994 door de Fransen aan Spanje uitgeleverd. Na 14
dagen ‘incommunicado’-detentie diende hij een aanklacht
wegens folter in en zijn uitlevering werd als eerste door het
Franse gerecht herroepen. Aizpurua kwam daarop toen na een
maand vrij, zonder aanklacht.
-
Op 24 maart schrijft Mark Kurlansky, auteur van het boek
Basque History of the World (ook in het Nederlands (De
wereldgeschiedenis volgens de Basken), absolute aanrader voor
een algemeen beeld van de Baskische geschiedenis, isbn 90-
295-2537-1), in de Los Angeles Times onder andere dat “De
Franco-dicatatuur close ging samenwerken met de Verenigde
Staten met het onuitgesproken argument dat anti-communisme
belangrijker was dan mensenrechten en dat nu de regering van
Aznar hetzelfde doet onder het mom van anti-terrorisme”.
Verder zet hij de Baskische geschiedenis kernachtig neer en
roept hij de Spanjaarden op om te protesteren tegen de aanval
op het Baskische dagblad Egunkaria, omdat deze mede in hun
naam wordt gepleegd.
-
Op 25 maart worden Ion Gurtubai Sanchez in Arrigorriaga en
Zigor Blanco in Trapagaran door de Ertzaintza (Baskische
politie) gearresteerd op verdenking van een aanval met
molotovcocktails tegen diezelfde Ertzaintza’s in 2001. De
volgende dag worden beiden door de Audiencia Nacional naar
de gevangenis Soto del Real gestuurd in afwachting van hun
proces. Beiden ontkennen de beschuldigingen. De
gevangenenhulporganisatie Askatasuna en de
jongerenorganisatie Segi beweren dat de twee enkel zijn
opgepakt omdat ze jong en links-nationalistisch zijn.
-
Human Rights Watch (HRW) tikt Spanje op de vingers en uit
haar ernstige bezorgdheid over de ‘incommunicado’-detentie.
Volgens HRW kunnen verdachten 5 dagen lang in isolatie
worden gehouden, zonder toegang tot een advocaat, zonder dat
familieleden worden ingelicht, zonder bijvoorbeeld toegang tot
gezondheidszorg of medicijnen of sowieso contact met de
buitenwereld. Deze omstandigheden kunnen leiden tot marteling
en mishandeling. De laatste acties van de Spaanse staat
bestempelt HRW als “schenden van de rechten van vereniging
en de vrijheid van meningsuiting” en dat Spanje is doorgeschoten
onder het mom van anti-terreurmaatregelen tegen de niet
gewelddadige Baskische onafhankelijkheidsbeweging. Ook wijst
HRW met klem de stemmingmakerij, de verdachtmakingen en
de harde asiel-beperkingen richting immigranten in Spanje door
de Spaanse autoriteiten af. Dit zou bijdragen tot een klimaat van
haat tegen alle migranten in Spanje en het recht op asiel ernstig
schenden.
-
Bautista Barandella, een chronisch zieke Baskische politieke
gevangene, wordt op 26 maart van de gevangenis in Irunea naar
de ziekenafdeling van de gevangenis in Zuera overgebracht. Zijn
familie moet hierdoor 350 kilometer meer afleggen. Barandella
werd in oktober 2000, na maandenlange klachten, voor het
eerst onderzocht en bleek hij ongeneeslijk ziek te zijn.
Medicijnen om het leed te verlichten kreeg hij echter niet,
waardoor zijn toestand ver-slechterde. In februari dit jaar
weigerde de rechter haar eigen wetten toe te passen (die zeggen
chronisch zieken vrij te moeten laten), omdat Barandella volgens
haar “geen spijt had betuigd”. Ook aan het gesol met Koldo
Kareaga, een Baskische politieke gevangene die al 22 jaar in
diverse cellen zit en bij wie vorige maand een agressieve tumor
werd ontdekt, lijkt geen einde te komen. Ook hij werd
overgebracht naar de ziekenafdeling in Zuera, maar hem werd
een vertouwensarts uit zijn geboorteplaats Donostia geweigerd.
Ook Kareaga zou volgense de Spaanse wetten vrijgelaten
moeten worden.
-
In Parijs worden de straffen van de Baskische politieke
gevangenen Patxiku Guimon en Aitzol Gogortza op voorspraak
van het Openbaar Ministerie van 8 naar 14 jaar verhoogd.
Vorige week werden de straffen van Ander Geresta en Aritz
Aranburu ook al verhoogd. De Baskische
gevangenenhulporganisatie Askatasuna beschuldigt de Franse
staat ervan dat ze, in navolging van Spanje, bewust zijn
overgegaan op de repressieve politiek om Baskische
gevangenen de maximumstraffen op te leggen.
- Op 27 maart staan de medewerkers van het verboden
Baskische dagblad Egunkaria Martxelo Otamendi, Inaki Uria,
Xabier Alegria en Xabier Oleaga voor het Audiencia Nacional in
Madrid terecht wegens samenwerking met een gewapende
organisatie en belastering. Zij hadden het namelijk gewaagd
aangifte te doen van marteling. De 4 verwierpen echter de
aanklacht en eisten van rechter Ruiz Polanco dat, zoals het
Spaanse recht voorschrijft, eerst hun klachten wegens marteling
behandeld moeten worden. Polanco verdaagde de zitting voor
enkele dagen wegens onregelmatigheden.
-
Op 29 maart demonstreren 2.500 mensen in Baiona, Noord-
Baskenland, voor de overplaatsing van Baskische politieke
gevangenen naar Baskenland. De demonstranten wilden zich
voegen bij de 14.000 mensen in Irunea, maar een gezamenlijke
operatie van Spaanse en Franse politie verhinderde dat. Ook de
politieke gevangenen in Fresnes en Fleury, Noord-Baskenland,
deden aan de acties mee. Speciale aandacht was er voor de eis
tot vrijlating van de ongeneeslijk zieke gevangenen.
-
Op dezelfde dag presenteert de Baskische politieke partij
Batasuna, illegaal verklaard, maar nog opererend vanuit Noord-
Baskenland, in Baiona een nieuwe campagne onder het motto
Euskal Herria onartu, Euskal Herria errespatatu (Erkenning
en respect voor Baskenland). Hiermee wil Batasuna om te
beginnen dezelfde rechten afdwingen als andere regio’s in
Frankrijk. In het geval van Noord-Baskenland weigert de
Franse regering de Basken namelijk een eigen departement in te
stellen, de oprichting van een eigen universiteit toe te staan en
ook een eigen ministerie van Landbouw op te richten.
-
Op 31 maart wordt in het proces tegen de Baskische politieke
gevangenen Francisco Múgica Garmendia en José Maria Arregi
Erostarbe voor het Audiencia Nacional voor elk 2.239 jaar
celstraf geëist. De hoofdaanklacht is een aanslag op een kazerne
van de Guardia Civil in Zaragoza op 11 december 1987. In
samenhang met deze zaak wordt ook de Baskische
parlementariër José Antonio Urrutikoetxea aangeklaagd, hoewel
hij in januari 2000 voor dezelfde zaak na 4 jaar gevangenisstraf
werd vrijgelaten.
-
In de Amerikaanse krant The Idaho Statesman voelt de
Spaanse ambassadeur in de VS, Javier Ruperez, zich geroepen
om te reageren op een artikel eerder die week over de sluiting
van Egunkaria. In een uitgebreide reactie trekt Ruperez alle
Spaanse retoriek uit de kast: Hij schermt met de bewijzen dat
Egunkaria door ETA geleid en gefinancierd zou worden, maar
kan dat helaas niet openbaar maken. Het gaat hier om de
documenten die ooit bij ETA-leden zijn gevonden, die de
politieke situatie van dat moment in Baskenland bespraken. Ook
beweert Ruperez dat het niet de Spaanse staat is die vervolging
instelt, maar de Audiencia Nacional, of de Spaanse staat het er
nu mee eens is of niet. Vervolgens verdedigt Ruperez de
motivatie van de Audiencia Nacional te vuur en te zwaard. ETA
is volgens Ruperez verantwoordelijk voor de dood van bijna
1000 mensen, “inclusief kinderen en journalisten.” Ruperez
ontkent verder dat de ‘incommunicado’-detentie er niet in zou
voorzien dat er controle is, naast bezoek van een rechter is er
“zelfs regelmatig bezoek van een staatsarts”. Ruperez loopt ook
vast op de zaken vooruit en waarschuwt Amerikaanse burgers,
doelend op de Baskische gemeenschap in Idaho, op de
gevolgen die hun contacten kunnen hebben met medewerkers
van Egunkaria als deze eenmaal veroordeelt zijn als leden van
ETA. Uiteraard gelooft Ruperez niets van de aangifte wegens
marteling van de medewerkers van Egunkaria en haalt het
zogenaamde handboek van ETA weer aan, waarin zou staan dat
je sowieso aangifte moet doen van marteling na detentie. Wat er
echter is het handboek staat is dat je, als je gemarteld bent,
ondanks de intimidaties en uitzichtloze rechtsgang, toch aangifte
moet doen. Ruperez sluit zijn artikel af met het beamen van de
suggestie dat de VS Spanje helpen om ETA te verslaan.
Ruperez heeft zijn contract bij Aznar voorlopig weer verlengd…
- Ook NRC-correspondent Steven Adolf papegaait de Spaanse
propaganda weer na; ook hij haalt het handboek van ETA weer
aan, zonder duidelijk te maken wat daar nu werkelijk instaat.
Overigens is het meer een pamflet ‘Wat te doen bij arrestatie’
zoals we die in Nederland ook kennen, waarin je rechten bij
arrestatie worden uitgelegd. Het eerste artikel wat Adolf schrijft
na de invallen bij Egunkaria, op 22 maart, 5 weken erna, staat
dus weer bol van de leugens. Adolf haalt de sluiting van de
Baskische krant Egin in 1998 ook aan, volgens hem waren toen
de ‘bewijzen’ voor samenwerking met ETA nog harder als nu
bij Egunkaria, hij verzuimt echter te vermelden dat het nooit tot
een rechtszaak is gekomen tegen Egin. Ook fluit Adolf het
aloude deuntje mee dat Egunkaria aanslagen van ETA niet
veroordeelde, maar “in wollige termen verklaarde als een logisch
gevolg van gerechtvaardigde strijd van het Baskische volk tegen
zijn Spaanse onderdrukkers.” En dus, in de logica van Adolf,
wel medeplichtig moet zijn!
-
Op 31 maart lanceert het Antifaschistisches Komitee uit
Duisburg een campagne om Spaanse producten te boycotten en
het toerisme naar Spanje aan de kaak te stellen. Spanje is
volgens hen de grootste steun en toeverlaat van Bush in de
oorlog tegen Irak, verzwijgt haar verleden van de Franco-
dictatuur, onderzoekt de 150.000 doden en vermisten uit die tijd
niet, past nog altijd marteling toe op haar politieke opponenten
en migranten, spreekt de beulen vrij, propageert racisme onder
de politie en de bevolking door op te hitsen tegen asielzoekers
en immigranten en was verantwoordelijk voor de pogrom in El
Ejido enige jaren geleden, waar onder toeziend oog van de PP-
burgemeester 3 jaar geleden een racistische bende, aangevuld
met honderden aangereisde fascisten, jacht maakten op
buitenlanders en hun huizen afbrandde. Het Antifaschistisches
Komitee schrijft verder in haar pamflet dat er dagelijks in
Spanje 4 werknemers om het leven komen omdat ze moeten
werken onder zeer slechte arbeidsomstandigheden. In 2002
stierven 1.100 mensen bij bijna 2 miljoen arbeidsongevallen.
Verder worden vrouwen in Spanje het zwaarst van heel Europa
getroffen door werkloosheid. Ook de werkloosheid onder
jongeren is enorm hoog; één op de 4 jongeren is werkloos. De
ongelijkheid tussen man en vrouw is ook in justitiële kringen
terug te vinden, en wel in artikel 57: “De man heeft voorrang
boven de vrouw”. Dit heeft tot gevolg dat verkrachters en
moordenaars van hun vrouwen/vriendinnen nauwelijks of laag
gestraft worden. Ook mishandeling van vrouwen door hun
mannen is aan de orde van de dag. Als laatste noemt het
Antifaschistisches Komitee als reden om Spanje te boycotten
de stierenvecht-business. Wat ons betreft kunnen er nog een
aantal redenen om Spaanse producten en het toerisme te
boycotten uit bovenstaand weekoverzicht worden
gedestilleerd…
|
