Geen enkele journalist vroeg zich af hoe SEGI eigenlijk op die ‘zwarte lijst’ van de EU was terechtgekomen. De correspondent van NOVA in Madrid moest er aan te pas komen om te melden dat de Spaanse overheid op een gegeven moment had besloten om het ‘straatgeweld’ (de zogeheten ‘Kale Borokka’, waar SEGI zo vaak mee in verband wordt gebracht) tot een terroristische daad te maken. Dat zou toch vragen moeten oproepen over de manier waarop Madrid politieke opponenten monddood tracht te maken? SEGI is nooit door rechterlijke toetsing verboden, SEGI heeft nooit de kans gehad zich te verdedigen, er is nooit bewezen dat SEGI ‘jongeren voor ETA zou recruteren’, SEGI kan zich niet verdedigen tegen de plaatsing van hun organisatie op de EU lijst voor terroristische organisaties.

Nee, het lukt de Nederlandse journalistiek niet om te proberen hierop een antwoord te vinden. Ook in hun gesprekken met vertegenwoordigers van het BIC en de jongeren van SEGI werd vooral gefocust op ‘het zich niet willen distantiëren van geweld van ETA’. Nog één keertje dan: het principieel niet willen distantiëren van geweld wil niet zeggen dat je voor het geweld bent, of dat je dat zelf ook doet of van plan bent te gaan doen. Het wil zeggen dat je niet met de wolven in het bos wilt meehuilen, met de mensen die zich distantiëren maar tegelijkertijd dat geweld in standhouden. De mensen die niet protesteren tegen marteling, politieke vervolging, isolatie-detentie etc. Waarom zou SEGI zich in die rijen willen scharen? Bovendien is het een mening, geen misdaad. SEGI wil een politieke oplossing van het politieke conflict in Baskenland en werkt daaraan met politieke middelen; demonstraties, voorlichting, manifestaties, campagnes, bewustwording, praktische actie zoals kraken van huizen tegen speculanten en woningnood, bezettingen tegen uitbuiters in fabrieken en bedrijven, acties tegen uitzendbureaus die jongeren tegen een hongerloon laten werken, actie tegen dealers en verspreiding van drugs onder Baskische jongeren. En dat alles met het politieke idee van een onafhankelijk en een socialistisch Baskenland in het achterhoofd. Als de Baskische bevolking het recht krijgt om het recht op zelfbeschikking uit te oefenen zullen de jongeren van SEGI het linkerspectrum van het politieke toneel in het ‘nieuwe’ (zonder Guardia Civil, zonder Spaans leger, zonder mandaten uit Madrid, zonder overheersende wetgeving uit Madrid, het recht om je eigen toekomst te bepalen etc) Baskenland vormen.

De toon in de Nederlandse pers was overwegend cynisch, met enkele redelijk positieve uitzonderingen, vooral in de regionale pers en dat kunnen de ‘ervaren’ correspondenten van landelijke media zich aantrekken. Hoewel, één van hen excuseerde zich achteraf voor zijn artikel, de hoofdredactie had flink in zijn schrijfwerk gesneden. Censuur en politieke hand- en spandiensten, het bestaat kennelijk nog in het Nederlandse media-landschap.

Dat jongeren zich zo massaal organiseren als SEGI, wil er in het nauwelijks politiek betrokken Nederland niet in. Dat jongeren van SEGI zich inzetten voor onafhankelijkheid vinden ze een oubollig idee in het ‘eengeworden’ Europa. Nee, opgetreden moet er worden tegen deze ‘terroristen’, en dan is er al snel de rechtsbuiten van het CDA Camiel Eurlings gevonden, die van zijn vakantie-adres in Italië wat stoere toon door zijn mobiel uitslaat, maar zijn gedachten kennelijk nog niet heeft kunnen ordenen voor wat Kamervragen. Ook Frits Huffnagel van de VVD in Amsterdam is altijd in om tegen ‘extreemlinks’ te oreren. Wel vond hij dat als SEGI onterecht op die ‘zwarte lijst’ van de EU stond, dat ze er dan maar vanaf moesten. Wij zijn erg benieuwd naar de uitkomsten van het onderzoek van Frits.