|
Er kunnen talloze redenen zijn waarom de Spaanse kiezers
gestemd hebben zoals ze deden. De wijze waarop de regering
heeft gepoogd na de bomaanslagen de publieke opinie duidelijk
in de richting van ETA te sturen, was er ongetwijfeld een van.
Ook het antwoord op de vraag wie achter de aanslagen zit, was
volgens de meeste commentaren van grote invloed op het
kiesgedrag. Achter die reden zit wel een dubbele moraal, stelt
MATTHIAS STORME. ETA en het Baskenland (te) hard
aanpakken mag wel, Al Qaeda en Irak niet.
De aanvankelijke onzekerheid omtrent de daders van de
terreuraanslagen in Madrid - ETA of Al Qaeda - heeft in het
licht van de Spaanse verkiezingen een merkwaardige dubbele
moraal blootgelegd. De algemene teneur van de commentaren
was dat het
de aftredende regering goed uitkwam als ETA het gedaan had,
en het de socialisten goed uitkwam al Al Qaeda het gedaan had.
Als het ETA was, zou dat bewijzen dat de regering gelijk had
met haar politiek, als het Al Qaeda was, dat ze ongelijk heeft
gehad.
Welke fout van de Spaanse regering in het dossier-Irak zou
worden aangetoond door een Al Qaeda-aanslag?
Tegenstanders verwijten Aznar veel: meedoen aan de
Amerikaanse strijd tegen het regime van Saddam Hoessein in
Irak, aan de bezetting van het land, aan het opleggen aan de
Iraakse bevolking van een grondwet die voor het eerst
democratie invoert, aan het geven van een zekere autonomie aan
verschillende etnische gemeenschappen, aan het proberen in
evenwicht houden van islam en mensenrechten, enzovoort.
Men kan vanzelfsprekend ernstige bezwaren hebben tegen het
voeren van oorlog en het opleggen van democratie en
mensenrechten aan andere volkeren. Men moet ook de zaken
durven voor te stellen op een wijze die een vergelijking met de
Baskenlandpolitiek mogelijk maakt.
Wat is dan wel die Baskenlandpolitiek van de Spaanse regering
waarvan het gelijk zou worden aangetoond door een ETA-
aanslag? Baskenland krijgt van de Partido Popular van José
María Aznar enkel een beperkt zelfbestuur, maar geen
zelfbeschikkingsrecht. Baskenland heeft geen eigen leger. Het is
het Spaanse gerecht dat het laatste woord heeft en mede de
Spaanse politie die er optreedt.
De regering-Aznar is overgegaan tot een zeer drastische
vervolging van eenieder die van ver of van dicht iets met ETA te
maken zou hebben. Een politieke partij die een zesde van de
stemmen haalt (Herri Batasuna) wordt verboden omdat ze
banden zou hebben met ETA. Kranten (Egunkaria) werden om
dezelfde reden verboden. Het zelfbeschikkingsrecht van
Baskenland om zelf via democratische beslissingen zijn toekomst
te bepalen, wordt verboden. Een nieuwe wet bepaalt zware
gevangenisstraffen voor wie een referendum durft te organiseren.
De grondwettelijke bevoegdheidsoverdracht uit 1979/1980
(statuut van Gernika) is op een hele reeks punten door de
Spaanse overheid nog steeds niet uitgevoerd.
Aznar weigerde elk gesprek met de gematigd-nationalistische
democratisch verkozen Baskische regering omdat die niet
duidelijk genoeg afstand zou hebben genomen van de radicale
links-nationalistische partij Batasuna (Pact van Lizarra). Hij
predikte overal hoe verderfelijk nationalisme wel is (althans het
Baskische en Catalaanse, niet het Spaanse natuurlijk). In de
Europese Unie was hij een van de grootste tegenstanders van
een versterking van de positie van de regio's.
Logica
Welke logica steekt dan echter de commentaren die menen dat
een ETA-aanslag Aznar gelijk zou hebben gegeven en een Al
Qaeda aanslag ongelijk? Men looft Aznar om een politiek die in
Baskenland de democratie inperkt en valt hem aan voor een
politiek die in Irak de democratie invoert. De socialisten en de
politiek-correcte commentatoren laten zich in Spanje alvast
kennen als democratievijandig. Op Aznar onverzoenlijke
houding jegens de Baskische regering hebben ze nauwelijks
kritiek.
Als het om Basken gaat, moet men een politiek van confrontatie
voeren. Die politiek culpabiliseert de hele Baskische natie omdat
ze onvoldoende afstand neemt van terroristen. Het terrorisme
aldaar moet worden uitgeroeid door de Basken klein te houden.
Baskenland moet dwingend integrerend deel blijven uitmaken
van Spanje. De idee dat de aanslagen zullen stoppen als Spanje
zich zou terugtrekken uit Baskenland, wordt verontwaardigd als
een knieval voor terreur van de hand gewezen.
Als het evenwel om Arabieren gaat, moet men een politiek van
appeasment voeren. Men mag geen westerse modellen
opleggen. Men mag vooral de islam niet culpabiliseren. Men
moet de dialoog blijven voeren met 'gematigde' islamitische
organisaties, ook al nemen ze onvoldoende afstand van
radicalere bewegingen en partijen die banden zouden hebben
met bommengooiers zoals Hamas. De terugtrekking van
westerse troepen (zoals de nieuwe premier Zapatero
aankondigt) is slechts een daad van elementaire wijsheid en
zeker geen knieval voor terroristen.
Indien de ETA de aanslag had gepleegd, zou dit als een succes
van de regering zijn beschouwd. Succes omdat het aantoont dat
het gevoerde beleid de radicalen dusdanig heeft
gemarginaliseerd dat ze niet meer voor rede vatbaar zijn en dus
nog meer terreur zaaien? Is een aanslag door Al Qaeda in die
optiek dan niet evenzeer een succes voor de regeringspolitiek?
Is het niet ook een bewijs dat de islamterroristen maar
doorhollen terwijl hun volk niet meer mee wil? Is het dan geen
aansporing om ook jegens de Arabische wereld een
compromisloze politiek voort te zetten?
Realpolitik
Misschien wil de linkerzijde, zodra ze aan de macht is, meer een
realpolitik gaan voeren. Dat kan inderdaad een reden zijn om
buiten Europa een heel stuk terughoudender te zijn dan de
Amerikanen nu. Het rechtvaardigt geenszins het anti-Baskische
beleid in Europa.
Ik durf te betwijfelen of een dergelijke zogezegde realpolitik
Spanje kan helpen. Vergeten we niet dat Spanje het enige
grondgebied is dat ooit langdurig en tot op heden op de islam
werd heroverd. Vanuit een orthodox moslimstandpunt is dit een
absurditeit van de geschiedenis. Om die reden alleen al zal
Spanje in de hoofden van sommige extremisten een doelwit
blijven.
De auteur is (buitengewoon) hoogleraar rechtsfaculteiten UA en
KU-Leuven
Patrick Luysterman, De Tijd
|